Neuroze kao poremećaj psihičke dinamike i strukture, bile su poznate još u antičkoj Grčkoj.
Neuroze kao poremećaj psihičke dinamike i strukture, bile su poznate još u antičkoj Grčkoj, o čemu svedoče mnogobrojne drame i mitovi toga doba, prema kojima je mnogo kasnije psihoanaliza odredila svoju terminologiju i teorijske koncepte, pretpostavljajući upravo, na osnovu tako davnog javljanja, da su u pitanju univerzalne osobine ljudskog duha. Tokom srednjeg veka, i apsolutne prevlasti religijskog verovanja, neuroze su smatrane varijacijom odnosa prema Svetom duhu, odnosno kao vid otpadništva i prevlasti Djavola u pojedincu.
U toku prve polovine XX veka javila su se savremena shvatanja o neurozana. Tako, možemo reći da neuroze nastaju kao proizvod interakcije izmedju ličnosti i njene okoline. Uloga ličnosti ima pri tome najveći značaj.
Nema neuroze odraslih, smatra psihoanaliza, bez dečje neuroze, tj. bez postojanja inhibicija u razvoju i unutrašnje predispozicije.
Uloga okoline u kojoj se osoba razvija i živi takodje ima značaj. To se odnosi prvenstveno na emocionalne odnose u njoj. Zapravo, smetnje u razvoju i nastaju kada okolina, a posebno značajne osobe, previše osujećuju ili suprotno, previše štite individuu koja se razvija. I jedna i druga situacija slabi snage i otpornost osobe za uspešnu životnu borbu i čini je ranjivom na frustracije.
Neurotički simptomi stvaraju se na uobičejen način, putevima nesvesnog. Kada neurotična osoba ne bi bila opterećena neurotičkom predispozicijom (dečjom neuozom), ona bi sve životne probleme rešavala prilagodjavajući se na njih, kako to rade zdrave i integrisane osobe. Medjutim, zbog neurotičke predispozicije, u svim životnim situacijama, koje se doživljavaju kao teške, neurotična osoba neće moći da ih savlada i prilagodi se na njih. Izabraće povlačenje i regresiju, tj. udaljavanje od realnosti i konstruktivnih rešenja.
Utvrdjivanje neurotičkih simptoma jedne osobe zasniva se na proceni: njihovog intenziteta, dugog trajanja, njihove nelogičnosti, negativnog delovanja na emocionalni, intelektualni, društveni i profesionalni život, zatim njihovog osiromašavajućeg delovanja na doživljavanje radosti, sreće, zadovoljstva i uopšte skladno žuvljenje, i najzad, njihovog delovanja na razvoj drugih psihopatoloških pojava (“čudnih” ideja, sklonosti, akcija, oblika ponašanja).
Pošto je neuroza duševni poremećaj, pri kojem je ličnost u potpunosti svesna svojih tegoba, prognoze izlečenja ili “samoizlečenja” su veoma povoljne.
|
Arhitektura
